کلید اصلی:

برای ایجاد یک ستون اصلی در sql از کلیدواژه ی PRIMARY KEY  باید استفاده کنید. مثال:

CREATE TABLE Persons

(

    PersonID int identity(1,1) PRIMARY KEY NOT NULL,

    FirstName nvarchar(20),

    LastName nvarchar(20) NOT NULL

);

محدودیت های کلید اصلی:

شما همچنین می توانید یک کلید اولیه به عنوان یک محدودیت ایجاد کنید،فرمولی که استفاده میشود به صورت زیر است.

CONSTRAINT PrimaryKeyName PRIMARY KEY(ColumnName)

و این یک مثال است:

CREATE TABLE Persons

(

    PersonID int identity(1,1) NOT NULL,

    FirstName nvarchar(20),

    LastName nvarchar(20) NOT NULL,

    CONSTRAINT PrimKeyPeople PRIMARY KEY(PersonID)

);

بر اساس یک کنوانسیون یا سنت اسمی که برای کلید اصلی انتخاب میشود به صورت(pk_table name) تعریف میشود،یک مثال:

USE Exercise2;

GO

CREATE TABLE Persons

(

    PersonID int identity(1,1) NOT NULL,

    FirstName nvarchar(20),

    LastName nvarchar(20) NOT NULL,

    CONSTRAINT PK_Persons PRIMARY KEY(PersonID)

);

GO

کلید خارجی:

برای ایجاد کلید خارجی در sql فرمول پایه ای که استفاده میشود به صورت زیر است:

CREATE TABLE Persons

(

    PersonID int identity(1,1) PRIMARY KEY NOT NULL,

    FirstName nvarchar(20),

    LastName nvarchar(20) NOT NULL,

    GenderID int NULL FOREIGN KEY REFERENCES Genders(GenderID)

);

محدودیت برای کلید خارجی:

برای ایجاد کلید خارجی محدودیتی وجود دارد، از کلید واژه ی CONSTRAINT استفاده کرده و ادامه به صورتی که در بالا گفته شد می باشد .

 مثال:

CREATE TABLE Persons

(

    PersonID int identity(1,1) PRIMARY KEY NOT NULL,

    FirstName nvarchar(20),

    LastName nvarchar(20) NOT NULL,

    GenderID int NULL CONSTRAINT FKGenders

                       FOREIGN KEY REFERENCES Genders(GenderID)

);

اضافه کردن یک ستون به جدول در sql

برای اضافه کردن یک ستون جدید به جدول از فرمول زیر استفاده میشود:

ALTER TABLE TableName

ADD ColumnName Properties

مثال:

ALTER TABLE StaffMembers

ADD Address varchar(100) NULL

GO

وقتی که این کد اجرا میشود یک ستون جدید به نام آدرس با نوع داده ای varchar با حداکثر طول 100 کاراکتر که به صورت خالی پر شده است باید به جدولی که StaffMembers نام دارد اضافه شود

برای استفاده از کد نمونه،ابتدا ویندوز یک پرس و جوی خالی نمایش میدهد و بعد یک قالب Explorer نمایش میدهد.برای گسترش گره ی جدول،در زیر جدول،بکشید ستون اضافه شده را و بیاندازید آن را در پنجره ی پرس و جو ها سپس پاک کنید بخش هایی از کد که مورد نیاز شما نیست و نگهداری کنید تنها بخش هایی را که مورد نیاز شما است در جدول تازه ایجاد شده.

 مثال:

برای یادگیری بیشتر SQL SERVER به لینک زیر رجوع کنید:

آموزش SQL

 ایجاد پایگاه داده

برای ایجاد پایگاه داده از فرمول زیر استفاده کنید:

CREATE DATABASE BethesdaCarRental;

اگر می خواهید نام پایگاه داده بصورت کلمات مختلف باشد آن کلمات را بصورت زیر در براکت می گذاریم:

CREATE DATABASE [Bethesda Car Rental];

برای شروع از یک نمونه ، کد پنجره پرس و جو Query را باز کرده سپس از منوی view  پنجره Template Explorer را باز می کنیم و قسمت Database را گسترش Expand می دهیم و به قسمت Create Database را در پنجره query , drag می کنیم

-- =============================================

-- Create database template

-- =============================================

USE master

GO

-- Drop the database if it already exists

IF  EXISTS (

        SELECT name 

               FROM sys.databases 

               WHERE name = N''

)

CREATE DATABASE 

GO

یا به طور عینی برای ایجاد یک database  , Microsoft SQL Server Management Studio  را باز می کنیم در پنجره Object Explorer قسمت نام سرور را expand می کنیم تا به نود Database برسیم سپس روی Databases کلیک راست کرده و روی New Database  کلیک می کنیم

در جعبه متن نام، نام مورد نظر از پایگاه داده را وارد کنید به عنوان مثال

سپس خواص دیگر از پایگاه داده جدید را مشخص کنید:

برای یادگیری بیشتر sql به سایت زیر برین:

آموزش SQL Server

بانک پروژه دانشجويي و مهندسي نرم افزار : انواع پروژه برنامه نويسي و تحقیق و پایان نامه را بصورت رايگان در سايت زير بيابيد

لينك سايت:    پروژه مهندسی نرم افزار                           

لينكي كه براتون مي گذارم مربوط به سايتي است كه اين سايت پر از قالب و Template هاي جديد و رايگان از جمله جوملا و ورد پرس و ...مي باشد

حتما اين سايت رو ببينيد :

                                                       لينك سايت: قالب هاي رايگان سايت

 اندروید و تکنیکهای برنامه نویسی در محیط نا منظم

اصل و اساس برنامه نویسی اندروید بر پایه جاوا است. در این بین چندین و چند واژه وجود دارد که مختص خود اندروید است و در جاوا تعریف نشده است. از آنجا که – بعضی اوقات – یادگیری واژگان جدید باعث اعصاب خوردی! می شوند، تصمیم دارم به زبان ساده و خیلی مختصر مهمترین آنها را توضیح دهم. بدیهی است از آنجا که متن کاملاً تخصصی است منظور از زبان ساده، سادگی درک برای عموم افراد نیست بلکه منظور برنامه نویسان است.

اکتیویتی ها (Activities)

اکتیویتی، واسط گرافیکی است که کل صفحه نمایشگر را در اختیار بگیرد. اکتیویتی میتواند از چندین View تشکیل شده باشد یا به UI عملکرد مورد نیازش را بدهد. بعنوان مثال برنامه ارسال ایمیل. میتواند شامل دو اکتیویتی باشد. یکی شامل تمامی ایمیل هایی که دریافت کرده ایم، دیگری اکتیویتی که شامل محیط نوشتن ایمیل و ارسال آن باشد. هر دو اکتیوی به هم مربوط می باشند ولی عملکرد آنها کاملاً مستقل از یکدیگر است.

سرویس ها (Services)

یک سرویس در بک گراند (background) اجرا میشود و UI یا واسط کاربری ندارد. مثالی برای سرویس ها اطلاعی (notification) است که بوسیله زنگ و روشن شدن صفحه نمایشگر در زمان دریافت SMS یا ایمیل و یا زمانیکه کسی با ما تماس میگیرد، ارسال میشود.

Content providers (تامین کنندگان محتوا!)

از طریق Content provider ها دسترسی به تمامی اطلاعات ذخیره شده در گوشی – توسط برنامه های دیگر و یا برنامه ای که ما مینویسیم – امکان پذیر است. برای اینکه سایر برنامه ها بتوانند به اطلاعات دسترسی داشته باشند، معمولاً اطلاعات در فایل ها یا دیتابیس ذخیره میشوند.

Layout (قیافه!:) )

Layout ها شامل المانهای طراحی واسط کاربری هستند. هر زمانیکه یک فایل XML برای واسط کاربری ایجاد میکنیم، نیاز به Layout داریم تا طراحی ما را در خودش نگه دارد. در مورد Layout ها در نوشته های بعدی شرح ییشتری خواهم داد. پنج نوع Layout مختلف داریم که حتی میتوانند تو در تو بکار گرفته شوند.

View

View یک عضو مستقل (single object) در واسط کاربری است. View در داخل Layout قرار میگیرد و از ترکیب View ها ساده ترین تا پیچیده ترین واسط های گرافیکی و غیر گرافیکی کاربری ساخته میشود. بعنوان مثال، برچسب (Label) یک نوع View است. اندروید این قابلیت را دارد که ما طرحهای گرافیکی خود را بر اساس XML تولید کنیم و در قسمت کد صرفاً به عملکرد (functionality) برنامه بپردازیم و بدین سبب از پیچیدگی برنامه بکاهیم.

اتفاقات (Events)

Event ها اتفاقاتی هستند مانند کلیک کردن یا لمس کردن، که برای دریافت این اتفاقات متد Listener آن اتفاق باید تعریف شود. Event اتفاقی است که از بیرون رخ میدهد؛ چیزی است که کنترل آن دست ما نیست؛ یا حتی چیزیست که ما نمیدانیم کی اتفاق میافتد. بدین منظور کنترلر های اتفاق (Events controllers) مورد استفاده قرار میگیرند. این امکان وجود دارد که برای هر اتفاقی که رخ میدهد به سیستم بگوییم که چه کاری انجام دهد. معمول ترین اتفاق دریافت لمس صفحه نمایشگر است که برای دریافت آن Listener مورد نیاز باید تنظیم شود.

منابع (Resources)

منابع، المانهای خارجی هستند که ما در برنامه خود بکار  میگیریم. آنها در فولدر “res” ذخیره میشوند و میتوانند فایلهای تصویری، صوتی مانند عکس، فیلم، انیمیشن و موزیک باشند. همچنین فایلهای XML که شامل طراحی های پوسته، واسط کاربری و تم ها هستند، در این پوشه ذخیره میشوند. وقتی عملیات کامپایل انجام میشود، آنها بطور کامل از طریق کدهای جاوا قابل دسترسی هستند.

اولین پروژه

این پروژه از این نظر که تمام قسمت های مختلف را توضیح میدهد، مهم میباشد و کار را برای پروژه های بعدی راحتتر میکند. بدیهی است در این مقاله خیلی کلی راجع به قسمت های مختلف توضیح داده خواهد شد و برای توضیحات بیشتر لطفاً به کتابهای آموزش برنامه نویسی اندروید مراجعه کنید.

اگر تاکنون مقاله های “شروع کار برای برنامه نویسی اندروید” و “تنظیم ماشین مجازی اندروید (AVD)” و “بررسی چند واژه مهم اندروید” را مطالعه نکرده اید، لطفاً این مقاله را بخوانید. همچنین درصورتیکه SDK اندروید را ندارید لطفاً آنرا از صفحه “دانلود اندروید SDK 2.3” دانلود کنید.

حالا که همه چیز آماده است لطفاً برنامه اکلیپس خود را اجرا کنید، با رفتن به File>New>Project یک پنجره باز میشود، در فولدر Android بر روی Android Project کلیک کنید (در حالت انتخاب قرار میگیرد)، و سپس بر روی دکمه Next کلیک کنید. پنجره جدیدی با نام New Android Project نشان داده میشود. تنظیمات اولیه پروژه در این پنجره انجام میشود.

۱) برای نمونه در قسمت Project Name (اولین فیلد) نام MyNewProject را وارد کنید.

۲) در قسمت Build Target معلوم میکنیم برای کدام ورژن از اندروید میخواهیم برنامه بنویسیم. در مربع کنار Android 2.3 تیک بزنید.

۳) در قسمت Application Name نام پروژه را مجدد وارد کنید (MyNewProject).

4) در قسمت Package Name نام پکیج مورد نظرتان را وارد کنید. بعنوان نمونه com.kamalan.MyNewProject . نام پکیج از این نظر بسیار مهم است که شما میتوانید در برنامه های مختلفی که در این پکیج مینویسید به همدیگر دسترسی داشته باشید. دقت کنید برای بار اول نام پکیجی را برای خودتان بسازید که دیگر نیاز به عوض کردن نداشته باشد. اندروید به این نام بسیار حساس است و اگر دو برنامه دو نام پکیج مختلف داشته باشند، بهم دیگر دسترسی نخواهند داشت، مگر در حالت Content Provider که انشالله بعداً مفصل راجع به آن بحث خواهد شد.

۵) در قسمت Create Activity هم نام پروژه را وارد کنید (MyNewProject).

6) عدد ۳ را در Min SDK Version وارد کنید. عدد ۳ معرف حداقل سطح APIی است که برنامه شما میتواند بر روی آن اجرا شود. اگر فرضاً شما عدد ۸ را وارد کنید به اندروید میگویید که برنامه فقط قابل اجرا بر روی سیستم عاملهایی است که حداقل API Leve 8 باشند. بنابراین برنامه شما بر روی سیستم عاملهای پایینتر (در این حالت خاص گوشی های قدیمی) قابل اجرا نخواهد بود.

در پایان بر روی دکمه Finish کلیک کنید.

حال مجدداً به برنامه Eclipse وارد میشوید و نام پروژه خود را در پنل Package Workspace به همراه کلی فایل دیگه ۸) مشاهده خواهید کرد. و حالا توضیح کلی این فایلها.

۱) در قسمت src لیست تمام کلاسها و اکتیویتی هایی که تاکنون ساخته اید، نمایش داده خواهد شد.

۲) در این قسمت فایلی با نام R.java وجود دارد که بسیار مهم می باشد. در این فایل شماره هگزادسیمالی ۳۲ بیتی به هر نام و فایلی که قرار است در برنامه استفاده شود، بطور خودکار اختصاص داده خواهد شد. لطفاً این فایل را دست کاری نکنید. در اکلیپس با وارد کردن هر فایل (مثلاً یک عکس) یا نام یک رشته (String) یک آدرس هگز در این فایل ایجاد میشود. در نت بینز تا بر روی کامپایل کلیک نکنید، آدرسی اختصاص داده نمیشود.

۳) با این قسمت کاری نداریم. در این قسمت سورس تمام کتابخانه های موجود در اندروید قرار گرفته است.

۴) در فولدر assets میتوانیم فایلهای صوتی و تصویری را ذخیره کنیم تا در برنامه از آنها استفاده کنیم.

نکته: مدریت فایل بر روی این فولدر انجام نخواهد شد. بدین معنی که انروید به این فایلها آدرسی در R.java اختصاص نخواهد داد. و همچنین تصاویری که در این فولدر قرار میگیرند بدون هیچ دستکاری در برنامه مورد استفاده قرار میگیرند. توضیح بیشتر اینکه مدریت فایل برای کم کردن حجم برنامه تصاویری که در فولدر res قرار دارند را فشرده خواهد کرد بنابراین محتوای عکس (از نظر کیفیت) تغییر خواهد کرد ولی تصاویری که در فولدر assets قرار میگیرند بدون دستکاری باقی خواهند ماند.

۵) در این فولدر نیز مانند فولدر assets میتوانیم فایلهای صوتی و تصویری را قرار دهیم. به هر فایلی که در این فولدر قرار گیرد آدرسی خاص در R.java اختصاص داده خواهد شد.

سه فولدر drawable ملاحظه میکنید که برای ذخیره تصاویر مانند آیکون در سایزهای مختلف است. برای اطلاعات بیشتر راجع به استانداردی که اندروید قرار داده است (البته اجباری نیست!) به صفحه “Icon Design” مراجعه کنید.

فولدر بعدی layout نام دارد. در این فولدر ظاهر گرافیکی تمام صفحات را در فرمت XML تعریف میکنیم. البته در برنامه هم بصورت برنامه نویسی میشود این کار را انجام داد ولی حسن بزرگ اینکار این است که با جدا کردن طراحی ظاهر گرافیکی از قسمت برنامه، باعث کاهش پیچیدگی های برنامه نویسی خواهد شد.

در فولدر آخر values باز هم فایلهای xml قرار میگیرد. این فایلها به تعریف نام های مختلف مانند نام برنامه، رنگ، اندازه فونت و …  پرداخته میشود.

۶) فایل AndroidManifest.xml فایل بسیار مهمی است که اطلاعات مربوط به پروژه را در خودش نگهداری میکند. اطلاعاتی مانند نام پروژه، ورژن پروژه، تعداد اکتیویتی ها، فیلترها، احیاناً API های گوگل اگر در برنامه استفاده شده باشد مانند API مربوط به موقعیت بر روی نقشه و انواع دسترسی ها به منابع سیستم عامل. در مقاله ای مجزا به تعریف کامل مانیفیست خواهیم پرداخت.

اینها توضیحات بسیار کلی بود راجع به روند ایجاد پروژه بر مبنای اندروید در اکلیپس و توضیح فایلهایی که توسط اکلیپس ساخته میشود. حالا به برنامه ای که توسط اکلیپس ساختید مراجعه کنید و یک یک فایلها را مورد بررسی قرار دهید.

src>MyNewProject.java فایل اصلی یا بهتر بگویم اولین اکتیویتی است (اگر راجع به اکتیویتی چیزی نمیدانید به اینجا مراجعه کنید). با اجرای برنامه این فایل اجرا میشود. اگر این اکتیویتی را باز کنید، سورس برنامه را مشاهده خواهید کرد. در خط اول پکیج برنامه معرفی شده است (همان پکیجی که قبلاً معرفی کرده بودیم). سپس کلاسهای مختلفی که در برنامه مورد نیاز بوده است به برنامه import شده است. حالا به کلاس برنامه میرسیم که از کلاس Activity ارث برده است و شامل یک تابع با نام onCreate است. در مورد این تابع مفصل در مقاله ای که راجع به چرخه حیات برنامه (Application life cycle) اندروید است، صحبت خواهیم کرد.

setContentView(R.layout.main); وقتی برنامه به این خط میرسد، نوبت به اجرای گرافیک صفحه است که در layout>main.xml تعریف شده است. همانطور که گفتیم وقتی فایلی در فولدر res ایجاد میشود، مدیریت منابع آدرسی خاص به آن اختصاص میدهد. برای دسترسی به آدرس (بطور خاص در اینجا main) از R.layout.main استفاده شده است.

در قسمت res>layout>main.xml طرح گرافیکی صفحه نشان داده شده است. LinearLayout یکی از چهار حالت گرافیکی است که برای طراحی صفحه بکار گرفته شده است (بعداً در یک مقاله مفصل راجع به انواع layout ها صحبت خواهم کرد). در طراحی خطی هر المان بصری (مانند TextBox, EditBox در دلفی و ویژوال #C) در یک سطر قرار میگیرد. در این برنامه فقط یک TextView داریم که محتوای متنی که باید نشان دهد در res>values>strings.xml قرار گرفته است.

برای دیدن نتیجه برنامه بر روی ایمولاتور ابتدا باید AVD را راه اندازی کرد (اگر نمیدانید AVD چیست این مقاله را مطالعه کنید). برای اینکار در اکلیپس بر روی Window>Android SDK and AVD Mamager کلیک کنید. در پنجره ای که باز میشود یکی از ایمولاتورهایی را که ساخته اید، Start کنید.

بعد از چند ثانیه ایمولاتور بوت میشود و بالا می آید. حال در محیط اکلیپس دکمه را Run بزنید (میتوانید در قسمت Project Workspace بر روی نام پروژه خود راست کلیک کنید و از پنجره باز شده Run As>1 Android Application را کلیک کنید). حال میتوانید برنامه خود را بر روی ایمولاتور مشاهده کنید.

براي فراگيري كامل برنامه نويسي آندرويد بصورت كاربردي و تخصصي لطفا به لينك زير رجوع كنيد:

                                                آموزش آندرويد

آموزش برنامه نويسي اندروید 

 اندروید و تکنیکهای برنامه نویسی در محیط نا منظم

اصل و اساس برنامه نویسی اندروید بر پایه جاوا است. در این بین چندین و چند واژه وجود دارد که مختص خود اندروید است و در جاوا تعریف نشده است. از آنجا که – بعضی اوقات – یادگیری واژگان جدید باعث اعصاب خوردی! می شوند، تصمیم دارم به زبان ساده و خیلی مختصر مهمترین آنها را توضیح دهم. بدیهی است از آنجا که متن کاملاً تخصصی است منظور از زبان ساده، سادگی درک برای عموم افراد نیست بلکه منظور برنامه نویسان است.

اکتیویتی ها (Activities)

اکتیویتی، واسط گرافیکی است که کل صفحه نمایشگر را در اختیار بگیرد. اکتیویتی میتواند از چندین View تشکیل شده باشد یا به UI عملکرد مورد نیازش را بدهد. بعنوان مثال برنامه ارسال ایمیل. میتواند شامل دو اکتیویتی باشد. یکی شامل تمامی ایمیل هایی که دریافت کرده ایم، دیگری اکتیویتی که شامل محیط نوشتن ایمیل و ارسال آن باشد. هر دو اکتیوی به هم مربوط می باشند ولی عملکرد آنها کاملاً مستقل از یکدیگر است.

سرویس ها (Services)

یک سرویس در بک گراند (background) اجرا میشود و UI یا واسط کاربری ندارد. مثالی برای سرویس ها اطلاعی (notification) است که بوسیله زنگ و روشن شدن صفحه نمایشگر در زمان دریافت SMS یا ایمیل و یا زمانیکه کسی با ما تماس میگیرد، ارسال میشود.

Content providers (تامین کنندگان محتوا!)

از طریق Content provider ها دسترسی به تمامی اطلاعات ذخیره شده در گوشی – توسط برنامه های دیگر و یا برنامه ای که ما مینویسیم – امکان پذیر است. برای اینکه سایر برنامه ها بتوانند به اطلاعات دسترسی داشته باشند، معمولاً اطلاعات در فایل ها یا دیتابیس ذخیره میشوند.

Layout (قیافه!:) )

Layout ها شامل المانهای طراحی واسط کاربری هستند. هر زمانیکه یک فایل XML برای واسط کاربری ایجاد میکنیم، نیاز به Layout داریم تا طراحی ما را در خودش نگه دارد. در مورد Layout ها در نوشته های بعدی شرح ییشتری خواهم داد. پنج نوع Layout مختلف داریم که حتی میتوانند تو در تو بکار گرفته شوند.

View

View یک عضو مستقل (single object) در واسط کاربری است. View در داخل Layout قرار میگیرد و از ترکیب View ها ساده ترین تا پیچیده ترین واسط های گرافیکی و غیر گرافیکی کاربری ساخته میشود. بعنوان مثال، برچسب (Label) یک نوع View است. اندروید این قابلیت را دارد که ما طرحهای گرافیکی خود را بر اساس XML تولید کنیم و در قسمت کد صرفاً به عملکرد (functionality) برنامه بپردازیم و بدین سبب از پیچیدگی برنامه بکاهیم.

اتفاقات (Events)

Event ها اتفاقاتی هستند مانند کلیک کردن یا لمس کردن، که برای دریافت این اتفاقات متد Listener آن اتفاق باید تعریف شود. Event اتفاقی است که از بیرون رخ میدهد؛ چیزی است که کنترل آن دست ما نیست؛ یا حتی چیزیست که ما نمیدانیم کی اتفاق میافتد. بدین منظور کنترلر های اتفاق (Events controllers) مورد استفاده قرار میگیرند. این امکان وجود دارد که برای هر اتفاقی که رخ میدهد به سیستم بگوییم که چه کاری انجام دهد. معمول ترین اتفاق دریافت لمس صفحه نمایشگر است که برای دریافت آن Listener مورد نیاز باید تنظیم شود.

منابع (Resources)

منابع، المانهای خارجی هستند که ما در برنامه خود بکار  میگیریم. آنها در فولدر “res” ذخیره میشوند و میتوانند فایلهای تصویری، صوتی مانند عکس، فیلم، انیمیشن و موزیک باشند. همچنین فایلهای XML که شامل طراحی های پوسته، واسط کاربری و تم ها هستند، در این پوشه ذخیره میشوند. وقتی عملیات کامپایل انجام میشود، آنها بطور کامل از طریق کدهای جاوا قابل دسترسی هستند.

اولین پروژه

این پروژه از این نظر که تمام قسمت های مختلف را توضیح میدهد، مهم میباشد و کار را برای پروژه های بعدی راحتتر میکند. بدیهی است در این مقاله خیلی کلی راجع به قسمت های مختلف توضیح داده خواهد شد و برای توضیحات بیشتر لطفاً به کتابهای آموزش برنامه نویسی اندروید مراجعه کنید.

اگر تاکنون مقاله های “شروع کار برای برنامه نویسی اندروید” و “تنظیم ماشین مجازی اندروید (AVD)” و “بررسی چند واژه مهم اندروید” را مطالعه نکرده اید، لطفاً این مقاله را بخوانید. همچنین درصورتیکه SDK اندروید را ندارید لطفاً آنرا از صفحه “دانلود اندروید SDK 2.3” دانلود کنید.

حالا که همه چیز آماده است لطفاً برنامه اکلیپس خود را اجرا کنید، با رفتن به File>New>Project یک پنجره باز میشود، در فولدر Android بر روی Android Project کلیک کنید (در حالت انتخاب قرار میگیرد)، و سپس بر روی دکمه Next کلیک کنید. پنجره جدیدی با نام New Android Project نشان داده میشود. تنظیمات اولیه پروژه در این پنجره انجام میشود.

۱) برای نمونه در قسمت Project Name (اولین فیلد) نام MyNewProject را وارد کنید.

۲) در قسمت Build Target معلوم میکنیم برای کدام ورژن از اندروید میخواهیم برنامه بنویسیم. در مربع کنار Android 2.3 تیک بزنید.

۳) در قسمت Application Name نام پروژه را مجدد وارد کنید (MyNewProject).

4) در قسمت Package Name نام پکیج مورد نظرتان را وارد کنید. بعنوان نمونه com.kamalan.MyNewProject . نام پکیج از این نظر بسیار مهم است که شما میتوانید در برنامه های مختلفی که در این پکیج مینویسید به همدیگر دسترسی داشته باشید. دقت کنید برای بار اول نام پکیجی را برای خودتان بسازید که دیگر نیاز به عوض کردن نداشته باشد. اندروید به این نام بسیار حساس است و اگر دو برنامه دو نام پکیج مختلف داشته باشند، بهم دیگر دسترسی نخواهند داشت، مگر در حالت Content Provider که انشالله بعداً مفصل راجع به آن بحث خواهد شد.

۵) در قسمت Create Activity هم نام پروژه را وارد کنید (MyNewProject).

6) عدد ۳ را در Min SDK Version وارد کنید. عدد ۳ معرف حداقل سطح APIی است که برنامه شما میتواند بر روی آن اجرا شود. اگر فرضاً شما عدد ۸ را وارد کنید به اندروید میگویید که برنامه فقط قابل اجرا بر روی سیستم عاملهایی است که حداقل API Leve 8 باشند. بنابراین برنامه شما بر روی سیستم عاملهای پایینتر (در این حالت خاص گوشی های قدیمی) قابل اجرا نخواهد بود.

در پایان بر روی دکمه Finish کلیک کنید.

حال مجدداً به برنامه Eclipse وارد میشوید و نام پروژه خود را در پنل Package Workspace به همراه کلی فایل دیگه ۸) مشاهده خواهید کرد. و حالا توضیح کلی این فایلها.

۱) در قسمت src لیست تمام کلاسها و اکتیویتی هایی که تاکنون ساخته اید، نمایش داده خواهد شد.

۲) در این قسمت فایلی با نام R.java وجود دارد که بسیار مهم می باشد. در این فایل شماره هگزادسیمالی ۳۲ بیتی به هر نام و فایلی که قرار است در برنامه استفاده شود، بطور خودکار اختصاص داده خواهد شد. لطفاً این فایل را دست کاری نکنید. در اکلیپس با وارد کردن هر فایل (مثلاً یک عکس) یا نام یک رشته (String) یک آدرس هگز در این فایل ایجاد میشود. در نت بینز تا بر روی کامپایل کلیک نکنید، آدرسی اختصاص داده نمیشود.

۳) با این قسمت کاری نداریم. در این قسمت سورس تمام کتابخانه های موجود در اندروید قرار گرفته است.

۴) در فولدر assets میتوانیم فایلهای صوتی و تصویری را ذخیره کنیم تا در برنامه از آنها استفاده کنیم.

نکته: مدریت فایل بر روی این فولدر انجام نخواهد شد. بدین معنی که انروید به این فایلها آدرسی در R.java اختصاص نخواهد داد. و همچنین تصاویری که در این فولدر قرار میگیرند بدون هیچ دستکاری در برنامه مورد استفاده قرار میگیرند. توضیح بیشتر اینکه مدریت فایل برای کم کردن حجم برنامه تصاویری که در فولدر res قرار دارند را فشرده خواهد کرد بنابراین محتوای عکس (از نظر کیفیت) تغییر خواهد کرد ولی تصاویری که در فولدر assets قرار میگیرند بدون دستکاری باقی خواهند ماند.

۵) در این فولدر نیز مانند فولدر assets میتوانیم فایلهای صوتی و تصویری را قرار دهیم. به هر فایلی که در این فولدر قرار گیرد آدرسی خاص در R.java اختصاص داده خواهد شد.

سه فولدر drawable ملاحظه میکنید که برای ذخیره تصاویر مانند آیکون در سایزهای مختلف است. برای اطلاعات بیشتر راجع به استانداردی که اندروید قرار داده است (البته اجباری نیست!) به صفحه “Icon Design” مراجعه کنید.

فولدر بعدی layout نام دارد. در این فولدر ظاهر گرافیکی تمام صفحات را در فرمت XML تعریف میکنیم. البته در برنامه هم بصورت برنامه نویسی میشود این کار را انجام داد ولی حسن بزرگ اینکار این است که با جدا کردن طراحی ظاهر گرافیکی از قسمت برنامه، باعث کاهش پیچیدگی های برنامه نویسی خواهد شد.

در فولدر آخر values باز هم فایلهای xml قرار میگیرد. این فایلها به تعریف نام های مختلف مانند نام برنامه، رنگ، اندازه فونت و …  پرداخته میشود.

۶) فایل AndroidManifest.xml فایل بسیار مهمی است که اطلاعات مربوط به پروژه را در خودش نگهداری میکند. اطلاعاتی مانند نام پروژه، ورژن پروژه، تعداد اکتیویتی ها، فیلترها، احیاناً API های گوگل اگر در برنامه استفاده شده باشد مانند API مربوط به موقعیت بر روی نقشه و انواع دسترسی ها به منابع سیستم عامل. در مقاله ای مجزا به تعریف کامل مانیفیست خواهیم پرداخت.

اینها توضیحات بسیار کلی بود راجع به روند ایجاد پروژه بر مبنای اندروید در اکلیپس و توضیح فایلهایی که توسط اکلیپس ساخته میشود. حالا به برنامه ای که توسط اکلیپس ساختید مراجعه کنید و یک یک فایلها را مورد بررسی قرار دهید.

src>MyNewProject.java فایل اصلی یا بهتر بگویم اولین اکتیویتی است (اگر راجع به اکتیویتی چیزی نمیدانید به اینجا مراجعه کنید). با اجرای برنامه این فایل اجرا میشود. اگر این اکتیویتی را باز کنید، سورس برنامه را مشاهده خواهید کرد. در خط اول پکیج برنامه معرفی شده است (همان پکیجی که قبلاً معرفی کرده بودیم). سپس کلاسهای مختلفی که در برنامه مورد نیاز بوده است به برنامه import شده است. حالا به کلاس برنامه میرسیم که از کلاس Activity ارث برده است و شامل یک تابع با نام onCreate است. در مورد این تابع مفصل در مقاله ای که راجع به چرخه حیات برنامه (Application life cycle) اندروید است، صحبت خواهیم کرد.

setContentView(R.layout.main); وقتی برنامه به این خط میرسد، نوبت به اجرای گرافیک صفحه است که در layout>main.xml تعریف شده است. همانطور که گفتیم وقتی فایلی در فولدر res ایجاد میشود، مدیریت منابع آدرسی خاص به آن اختصاص میدهد. برای دسترسی به آدرس (بطور خاص در اینجا main) از R.layout.main استفاده شده است.

در قسمت res>layout>main.xml طرح گرافیکی صفحه نشان داده شده است. LinearLayout یکی از چهار حالت گرافیکی است که برای طراحی صفحه بکار گرفته شده است (بعداً در یک مقاله مفصل راجع به انواع layout ها صحبت خواهم کرد). در طراحی خطی هر المان بصری (مانند TextBox, EditBox در دلفی و ویژوال #C) در یک سطر قرار میگیرد. در این برنامه فقط یک TextView داریم که محتوای متنی که باید نشان دهد در res>values>strings.xml قرار گرفته است.

برای دیدن نتیجه برنامه بر روی ایمولاتور ابتدا باید AVD را راه اندازی کرد (اگر نمیدانید AVD چیست این مقاله را مطالعه کنید). برای اینکار در اکلیپس بر روی Window>Android SDK and AVD Mamager کلیک کنید. در پنجره ای که باز میشود یکی از ایمولاتورهایی را که ساخته اید، Start کنید.

بعد از چند ثانیه ایمولاتور بوت میشود و بالا می آید. حال در محیط اکلیپس دکمه را Run بزنید (میتوانید در قسمت Project Workspace بر روی نام پروژه خود راست کلیک کنید و از پنجره باز شده Run As>1 Android Application را کلیک کنید). حال میتوانید برنامه خود را بر روی ایمولاتور مشاهده کنید.

لطفا براي فراگيري كامل برنامه نويسي اندرويد به لينك زير رجوع كنيد:

آموزش آندرويد

یکی از کتابهای مرجع برای یادگیری ASP.NET کتاب UNLEASHED  می باشد.این کتاب حدود 1900 صفحه می باشد و واقعا کتاب مرجع خوبی برای یادگیری برنامه نویسی ASP.NET 4   می باشد. حتما دانلود کنید و از این کتاب استفاده ببرید.

لینک دانلود:  آموزش ASP.NET

  یکی از کتابهای فارسی برای یادگیری سی شارپ - C# را براتون لینکشو می گذارم که دانلود کند و ازش استفاده ببرید

لینک دانلود:   آموزش C#

  آموزش سي شارپ

ASP.NET نسل بعدی Active Server Pages يا ASP است که توسط شرکت ميکروسافت ارائه شده است. اين محصول توسط ميکروسافت بعنوان شاخص اصلی فناوری در ساخت سايتهای وب در نظر گرفته شده است. با استفاده از ASP.NET می توان هم اينترانت کوچک يک شرکت را ساخت و هم يک سايت وب تجاری خيلی بزرگ را طراحی و پياده سازی نمود. مهمترين نکاتی که در طراحی اين محصول در نظر گرفته شده است راحتی استفاده و بالا بودن کارائی و قابليت آن می باشد. در زير برخی ويژگيهای ASP.NET را بررسی می کنيم.
• صفحات ASP.NET کامپايل می شوند.
هنگامی که يک صفحه ASP.NET برای اولين بارتوسط يک مراجعه کننده به سايت فراخوانی می شود، آن صفحه ابتدا کامپايل شده و بر روی سرور نگهداشته می شود و در فراخوانی های بعدی از آن استفاده می شود. اين بدين معنی است که صفحات ASP.NET خيلی سريع اجرا می شوند.
• صفحات ASP.NET با ابزارهای روی سرور ساخته می شوند.
با ابزارهای موجود در ASP.NET می توان صفحات پيچيده وب را براحتی طراحی نمود. بعنوان مثال با استفاده از ابزار DataGrid می توان به آسانی داده های موجود در يک بانک اطلاعاتی را تحت وب نمايش داد.
• مجموعهASP.NET عضوی از بدنه NET. است.
بدنه NET. دارای بيش از ۴۵۰۰ کلاس آماده جهت استفاده در ASP.NET است. اين کلاس ها تقريبا هر نيازی را در برنامه نويسی برآورده می کنند. بعنوان مثال از اين کلاس ها می توان جهت توليد تصاوير بر حسب تقاضا، به رمز درآوردن يک فايل و يا ارسال يک نامه استفاده کرد.
مقايسه ASP.NET و ASP کلاسيک
ASP.NET نسل بعدی ASP يا ASP کلاسيک است. اما اين يک پيشرفت تکاملی است بطوريکه اين دو فناوری تقريبا از يکديگر متفاوتند. صفحات ASP با زبان های دستورالعمل نويسی مانند VBScript يا JScript ايجاد می شوند اما در ASP.NET ما يک فرايند کامل برنامه نويسی با زبانهای Visual Basic يا #C (سي-شارپ تلفظ شود) داريم. همچنين در ASP کلاسيک تنها پنج کلاس استاندارد (Request, Response, Application Session, Server) وجود دارد حال آنکه در ASP.NET می توان از بيش از ۴۵۰۰ کلاس استاندارد موجود در بدنه NET. بهره جست.همچنين عليرغم قدرت و امکانات زياد و متعدد ASP.NET، استفاده از آن در مقايسه با ASP کلاسيک بسيار آسانتر است. بعنوان مثال با استفاده از چند ابزار در يک صفحه ASP.NET می توان يک صفحه بسيار پيچيده HTML بدست آورد که ساخت آن در ASP کلاسيک ممکن است نياز به چند روز کار داشته باشد

زبانهای برنامه نويسی در ASP.NET
شما در ASP.NET می توانيد از هر زبان برنامه نويسی که با بدنه NET. سازگار باشد استفاده کنيد. اين زبانها عبارتند از Visual Basic.NET و #C و JScript.NET . اين بدين معنی است که شما جهت نوشتن برنامه در ASP.NET نياز به فراگيری زبان جديدی نداريد و اگر يکی از زبانهای ويژوال بيسيک يا ++C يا جاوا را می دانيد هم اکنون می توانيد در ASP.NET برنامه بنويسيد.از طرف ديگر تعدادی زبانهای ديگر توسط بعضی از شرکتهای فعال در اين زمينه به مجموعه زبانهای استاندارد ASP.NET افزوده شده است. بعنوان مثال اگر مايل باشيد حتی می توانيد از PERL و COBOL هم در ASP.NET استفاده کنيد.

ابزارهای ASP.NET
سالهاست که برنامه نويسان ويژوال بيسيک جهت ساخت فرم های خود از ابزارهای ويژوال بيسيک مانند TextBox و ListBox استفاده کرده اند. در ASP.NET هم شما می توانيد از ابزارهای فراوان موجود در آن برای ساخت فرم ها و صفحات خود استفاده نمائيد. در ASP.NET چهار دسته عمده از ابزارها موجود است:
• ابزارهای اصلی مانند TextBox، RadioButton، ListBox و Button.
• ابزارهای اعتباری برای حصول اطمينان از ورود و تائيد صحت اطلاعات ورودی فرم ها.
• ابزارهای داده ای برای ارتباط با بانک اطلاعاتی و دستکاری داده.
• ابزارهای پيشرفته جهت نمايش عناصر پيچيده در واسط کاربر مانند تقويم و آگهی های تبليغاتي.

با استفاده از Visual Studio.NET شما براحتی می توانيد با چيدن تصويری اين ابزارها بر روی فرم مورد نظر، صفحه دلخواه خود را بسازيد. در صورت تمايل حتی می توانيد در يک ويرايشگر ساده متن مانند Notepad برنامه مورد نظر را نوشته و از اين ابزارها استفاده کنيد.

دريافت ASP.NET
جهت شروع برنامه نويسی در ASP.NET تنها کافی است که مجموعه ASP.NET را بهمراه بدنه NET. از سايت ميکروسافت دريافت کنيد.

دريافت .NET Framework

ASP.NET با سيستم عامل های Windows 2000 (نسخه Server و Professional) و Windows XP کاملا سازگار است

به نقل از سایت آسان دانلود